آواز

گوشه درامد

تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدن        

که ندارد دل من طاقت هجران دیدن

بر سر کوی تو گر خوی تو این خواهد بود

  دل نهادم به جفاهای فراوان دیدن

گوشه جامه دران

بيات راجع

سوز و گداز

مرا عشقت چنان آزار كرده  كه از وصلت مرا بيزار كرده

عيادت مي كني بيمار خود را  مرا اين  ارزو بيمار كرده

تو مو مي بيني و من پيچش مو   تو ابرو من اشارتهاي ابرو

تو رخ مي بيني و عارض كه چون است  دل مجنون زشكر خنده خون است 

سعديا حسرت بيهوده مخور داني چيست *** چاره كار تو جان دادن و جانان ديدن

نغمه

ما سرخوشان مست دل از دست داده ایم                همراز عشق و همنفس جام باده ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند                          تا کار خود ز ابروی جانان گشوده ایم

______________________________________________________________

تا كي اي جان اثر وصل تو نتوان ديدن
كه ندارد دل من طاقت هجران ديدن
بر سر كوي تو گر خوي تو اين خواهد بود
دل نهادم به جفاهاي فراوان ديدن
عقل بي خويشتن از عشق تو ديدن، تا چند
خويشتن بيدل و دل بي سر و سامان ديدن؟
تن به زير قدمت خاك توان كرد وليك
گرد بر گوشه ي نعلين تو نتوان ديدن
هر شبم زلف سياه تو نمايند به خواب
تا چه آيد به من از خواب پريشان ديدن
با وجود رخ و بالاي تو كوته نظريست
در گلستان شدن و سرو خرامان ديدن
آنچه از نرگس مخمور تو در چشم من است
برنخيزد به گل و لاله و ريحان ديدن
سعديا حسرت بيهوده مخور ، داني چيست
چاره ي كار تو ؟ جان دادن و جانان ديدن!